Ψάχνοντας δουλειά
Έχω ρωτήσει όλους τους γνωστούς, όλους τους συγγενείς και δεν υπάρχει τίποτα απολύτως. Δεν ξέρω πια τι άλλο να κάνω, έχω αρχίσει να ψάχνω άκρες για το εξωτερικό, αλλά η αλήθεια είναι ότι διστάζω να φύγω. Άλλοι γνωστοί μου που έφυγαν είπαν ότι είναι καλά και άλλοι απογοητεύτηκαν και μάλιστα ένας γνωστός μου γύρισε ήδη πίσω. Είχε πάει στη Γερμανία και λέει ότι γενικά φέρονται πολύ άσχημα και περισσότερο καχύποπτα στους έλληνες και όσοι έλληνες είναι εκεί του φερόντουσαν χειρότερα και από τους γερμανούς. Πραγματικά πλέον πιστεύω ότι είναι μόνο θέμα τύχης πλέον. Πάντως ξέρω και έλληνες που είναι χρόνια στη Γερμανία και είναι μια χαρά. Εντωμεταξύ με όλα αυτά που γίνονται και λέγονται σήμερα, δεν ξέρω πια τι θα ήταν καλύτερο για την χώρα. Ας κάνουν κάτι να μπορούμε να βρούμε δουλειά και ζούμε και με πολύ λίγα, έτσι όπως μας έχουν τώρα επιβιώνουμε με το ζόρι. Αν συνεχίσουν έτσι τα πράγματα σε κανένα εξάμηνο θα κόψω το ίντερνετ, θα καθόμαστε μέσα στο κρύο, ότι αφορά σε τρόφιμα θα ακολουθήσουμε μια λιτοδίαιτη στάση, ακόμη πιο λίγα από ότι τώρα και όλα αυτά όμως γιατί; Για να επιβραδύνουμε τη ζωή μας στο δρόμο; Δεν μας φτάνει που δεν μπορούμε να επιβιώσουμε, έχουμε και τα χαράτσια και τον φόρο που ανέβηκε στο εικοσιτρία. Μου έρχεται ο λογαριασμός από το τηλέφωνο και τα εφτά ευρώ πάνε στο φόρο και φυσικά μην πω για την δεή. Προς το παρόν πάω να φάω και μετά να παίξω μπλάκτζακ, αφού σήμερα δεν είχε καμιά αγγελία για μένα από αυτές τις λίγες που ανέβηκαν.